para akong ipis na nakatihaya, gustong makatayo... pero walang magawa

EKAI: nabasa ko ng buong buong ung article, ndi ko kse matanggap ung headline eh.. medyo lumuwag nga ung paghinga ko nun nabasa ko ung line na un (made me feel lucky and proud). Pero there's no assurance na hindi affected ung choice nila by that factor na 2006 graduate tayo. ang bigat kse nung headline! i'm just worried na baka dahil dito magsimula ng bumaba tingin ng mga tao--lalo na ung mga wala nman talgang alam sa mga nangyari (epal!). Sana nga nga hindi tayo ma-stereotype.

TINA: oi! astig sa y speak kayo?!?! hanep showbiz! haay.. nakakainggit nman kayo.. artista!hehe.. nakakainis, kse sa mga naririnig ko saka nababasa e napapa-wish nalang ako na sana may magawa nman ako. ang saya dyan, ang drama ng buhay! pero alangan nmang mag-rally ako mag-isa dito dba? haay.. its hard to have such strong urge to suppress.. pero no choice. gusto ko makigulo dyan! kung ngkataon 96lbs heavier na pwersa natin! basta batiin nyo nlng ako sa tv! haha

PARA SA LAHAT: nakakamiss kayo... ang tagal ko na dito la man lang akong bagong makausap! la din ako mabuhusan ng inis. sobrang unfair ng nangyayari dyan sa lhat. kung tutuusin lahat nman talo, lahat nawalan ng something. haay.. dko akalaing magiging affected ako ng ganto sa course na hindi ko akalaing babagsakan ko. oh well . nandito na to eh.. kahit anong gawin ko ndi ko na mababago na sa kasalukuyan(tama ba to?? nakakabulol e), o sa hinaharap ay naging NARS ako, di ba?? Saka sa mga parusa (para sa mga kasalanan ko) na nalampasan ko sa loob ng apat na taon na yon sa college natin, sa totoo lang i wouldn't learn to respect this profession if not for those people who actually do. and it somehow hurts me to see them face a something as terrible as this knowing that i am helpless and, reluctantly, indifferent.